دستگاه رادیولوژی با تولید کنترلشده اشعه ایکس، عبور دادن آن از بخش مورد بررسی بدن و ثبت الگوی پرتو روی آشکارساز، تصویری از ساختارهای داخلی میسازد. تفاوت میزان جذب پرتو در استخوان، بافت نرم و هوا باعث شکلگیری نواحی روشن، خاکستری و تیره در عکس میشود. دستگاههای امروزی ممکن است ثابت یا پرتابل باشند و تصویر را با فیلم، سیستم CR یا دتکتور DR ثبت کنند. این تفاوتها به محل استفاده، سرعت مشاهده تصویر و شیوه پردازش مربوط است؛ اما اصل ایجاد تصویر یکسان میماند. در آنیآزما، امکان انجام برخی رادیوگرافیهای ساده در منزل پس از بررسی نسخه، عضو مورد نظر و شرایط بیمار ارزیابی میشود.
درخواست رزرو نوبت رایگان
دستگاه رادیولوژی چیست و اشعه ایکس چگونه تصویر میسازد؟
رادیوگرافی ساده یکی از روشهای تصویربرداری پزشکی با پرتو یونیزان است و اگر میخواهید تصویر کلیتری از این رشته و انواع رادیولوژی داشته باشید، مرور آن راهنما نقطه شروع خوبی است. درون تیوب اشعه ایکس، انرژی الکتریکی به پرتو X تبدیل میشود. این پرتو بهوسیله کولیماتور به ناحیه مورد نظر محدود شده، از بدن عبور میکند و به آشکارساز میرسد. هر بافت بخشی از پرتو را جذب یا پراکنده میکند؛ بنابراین الگویی که به دتکتور میرسد برای همه نقاط یکسان نیست. دستگاه این الگو را به عکس رادیولوژی تبدیل میکند تا بعداً توسط رادیولوژیست ارزیابی شود.
مراحل تولید عکس رادیولوژی از تابش تا نمایش تصویر
- کارشناس نسخه، عضو مورد نظر و نمای درخواستی را بررسی میکند و بیمار را در وضعیت مناسب قرار میدهد.
- ژنراتور، ولتاژ و جریان لازم را برای تیوب فراهم میکند تا پرتو تولید شود.
- کولیماتور میدان تابش را تا حد لازم برای ناحیه هدف محدود میکند.
- پرتو از بدن عبور میکند؛ بخشی جذب یا پراکنده و بخش باقیمانده به آشکارساز منتقل میشود.
- فیلم، صفحه CR یا دتکتور DR الگوی رسیده را ثبت میکند و تصویر برای کنترل فنی نمایش داده میشود.
- پس از اطمینان از کفایت فنی تصویر، فایل برای مشاهده و تفسیر رادیولوژیست ارسال میشود.
گرفتن تصویر با نوشتن گزارش یک مرحله نیست؛ گزارش نتیجه ارزیابی تخصصی تصاویر و اطلاعات بالینی است.
اجزای اصلی دستگاه رادیولوژی و وظیفه هرکدام
دستگاه فقط از یک تیوب تشکیل نشده است. تولید پرتو، جهتدهی آن، قرار دادن بیمار و ثبت تصویر هرکدام به جزء مشخصی وابستهاند. هماهنگی این اجزا بر وضوح، کنتراست، احتمال آرتیفکت و حفاظت پرتویی اثر میگذارد. برای نمونه، کولیمیشن مناسب میدان تابش را محدود میکند و موقعیت درست دتکتور به ثبت نمای مورد نظر کمک میکند. جدول زیر نقش اجزای اصلی را بهصورت خلاصه نشان میدهد.
| جزء دستگاه | وظیفه | اثر بر تصویر یا ایمنی |
|---|---|---|
| تیوب اشعه ایکس | تولید پرتو | پایداری خروجی |
| ژنراتور ولتاژ بالا | تأمین ولتاژ و جریان | کنترل انرژی و مقدار پرتو |
| کولیماتور | محدودکردن میدان | کاهش تابش و پراکندگی غیرضروری |
| پایه یا بازو | نگهداری و جهتدهی تیوب | تنظیم زاویه و فاصله |
| تخت یا استند | قرارگیری بیمار و دتکتور | کاهش حرکت و خطای موقعیت |
| کنسول کنترل | انتخاب پروتکل | تنظیم متناسب با معاینه |
| آشکارساز دیجیتال | ثبت الگوی پرتو | اثر بر وضوح و نویز تصویر |
kVp، mAs و زمان تابش به زبان ساده
kVp بهطور کلی بر انرژی و قدرت نفوذ پرتو اثر میگذارد. mAs با مقدار پرتو تولیدشده ارتباط دارد و زمان تابش نیز بخشی از همین فرایند است. تغییر این عوامل میتواند بر کنتراست، نویز و دوز پرتو اثر بگذارد، اما رابطه آنها ساده و مستقل از یکدیگر نیست. تنظیم مناسب باید با توجه به عضو، جثه بیمار، سؤال بالینی، نوع دتکتور و پروتکل مرکز انجام شود. این پارامترها ابزار کار متخصصاند و نباید بهعنوان راهنمای تنظیم دستگاه برای افراد غیرمتخصص تلقی شوند.
عکس رادیولوژی چگونه سیاه، سفید و خاکستری میشود؟
رنگهای عکس رادیولوژی نتیجه عبور متفاوت اشعه X از بافتهاست. استخوان و مواد متراکم بخش بیشتری از پرتو را جذب میکنند؛ در نتیجه پرتو کمتری به دتکتور میرسد و آن ناحیه روشنتر دیده میشود. هوا، مانند هوای داخل ریه، پرتو بیشتری را عبور میدهد و معمولاً تیرهتر ثبت میشود. عضله، چربی، مایع و اندامهای نرم میزان جذب بینابینی دارند و طیفهای گوناگون خاکستری ایجاد میکنند.
سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) سازوکار پایه این تصویر را چنین توصیف میکند: «یک باریکه اشعه ایکس از بدن عبور داده میشود؛ جایی که بخشی از پرتوهای ایکس توسط ساختارهای داخلی جذب یا پراکنده میشوند.» همین نهاد درباره ارزش بالینی این روش مینویسد: «آزمونهای تصویربرداری با اشعه ایکس بهعنوان ابزاری ارزشمند در پزشکی برای طیف گستردهای از معاینات و اقدامات شناخته میشوند» و «بهصورت غیرتهاجمی و بدون درد به تشخیص بیماری و پایش درمان کمک میکنند».
ترجمه مستقیم از مقاله Medical X-ray Imaging
اصطلاح «رادیواپک» برای ساختاری به کار میرود که پرتو را بیشتر جذب میکند و روشنتر است؛ «رادیولوسنت» به ناحیهای گفته میشود که پرتو را بیشتر عبور میدهد و تیرهتر دیده میشود. روشن یا تیره بودن بهتنهایی نشانه سلامت یا بیماری نیست. محل، شکل، حدود و ارتباط یافته با سایر ساختارها باید همراه با شرح حال و نمای صحیح بررسی شود.
چه بافتهایی در عکس رادیولوژی بهتر دیده میشوند؟
رادیوگرافی برای بررسی استخوانها، شکستگی و دررفتگی، همراستایی مفاصل و بسیاری از ارزیابیهای قفسه سینه مناسب است. تفاوت هوا و بافت در ریه نیز اطلاعات مهمی ایجاد میکند. در مقابل، رباط، تاندون، غضروف و بسیاری از بافتهای نرم در عکس ساده تفکیک محدودی دارند و بسته به سؤال پزشکی ممکن است سونوگرافی، MRI یا CT مناسبتر باشد؛ برای درک بهتر این مرزبندی، تفاوت رادیولوژی و سونوگرافی را ببینید. در بعضی بررسیهای تخصصی از ماده حاجب برای نمایانکردن مسیر یا حفره استفاده میشود، اما این کاربرد با عکس ساده معمول اندامها یکسان نیست.
انواع دستگاه رادیولوژی؛ ثابت، پرتابل، آنالوگ، CR و DR
دو نوع طبقهبندی را باید از هم جدا کرد. «ثابت یا پرتابل» درباره امکان جابهجایی دستگاه است؛ «آنالوگ، CR یا DR» شیوه ثبت و پردازش تصویر را توصیف میکند. بنابراین یک دستگاه رادیولوژی سیار میتواند آشکارساز دیجیتال DR داشته باشد و یک اتاق ثابت نیز ممکن است از CR استفاده کند. دیجیتال بودن الزاماً به معنای پرتابل بودن نیست و پرتابل بودن هم نوع آشکارساز را تعیین نمیکند.
| نوع یا سیستم | شیوه ثبت | سرعت | جابهجایی | کاربرد | محدودیت |
|---|---|---|---|---|---|
| ثابت | فیلم، CR یا DR | وابسته به سیستم | نصبشده | اتاق و نماهای متنوع | نیاز به انتقال بیمار |
| پرتابل | اغلب CR یا DR | معمولاً سریع | سیار | کنار تخت و منزل | محدودیت فضا و نما |
| آنالوگ | فیلم و ظهور شیمیایی | کندتر | وابسته به دستگاه | سامانههای قدیمی | ظهور و آرشیو دشوارتر |
| CR | کاست فسفری و خوانشگر | متوسط | کاست جابهجا میشود | ارتقای سامانه موجود | خوانش جداگانه |
| DR | دتکتور تخت دیجیتال | سریع | ثابت یا سیار | گردش کار دیجیتال | هزینه و نیاز به کالیبراسیون |
دستگاه رادیولوژی پرتابل چیست و چه کاربردی دارد؟
دستگاه رادیولوژی پرتابل سامانهای سیار برای انجام رادیوگرافی ساده کنار تخت بیمار، در بخشهای بیمارستانی یا در شرایط مناسب منزل است. این دستگاه CT یا MRI کوچکشده نیست و برای تصویربرداری مقطعی یا فلوروسکوپی طراحی نشده است. رایجترین کاربرد آن قفسه سینه است و رادیولوژی قفسه سینه و ریه در منزل نمونهای از همین کاربرد به شمار میرود. مزیت اصلی آن کاهش نیاز به جابهجایی بیماری است که انتقالش دشوار یا پرخطر است. بااینحال، پیش از اعزام باید نسخه، عضو، نماهای لازم، توانایی تغییر وضعیت بیمار و فضای محل بررسی شود.
با دستگاه پرتابل از چه قسمتهایی میتوان عکس گرفت؟
تصویربرداری از قفسه سینه، دست و پا، شانه، آرنج، مچ و برخی نماهای لگن یا ستون فقرات ممکن است با دستگاه سیار انجام شود. امکان هر مورد به نسخه و وضعیت بیمار بستگی دارد. برای فردی که بهعلت درد یا ناتوانی حرکتی انتقال دشواری دارد، رادیولوژی زانو در منزل میتواند پس از بررسی شرایط گزینه قابل ارزیابی باشد. تعداد نماها، زاویه تابش و وضعیت عضو را نسخه و پروتکل فنی تعیین میکند.
محدودیتهای تصویربرداری پرتابل
برخی نماها به ایستادن، چرخش دقیق بدن، تجهیزات ثابت یا فضای کنترلشده نیاز دارند و در منزل قابل اجرا نیستند. تصویربرداریهای تخصصی، فلوروسکوپی، CT و MRI نیز با دستگاه پرتابل رادیوگرافی انجام نمیشوند. درباره مهرهها، امکان رادیولوژی ستون فقرات در منزل باید بر اساس ناحیه، نمای درخواستی، جثه و توانایی موقعیتگیری بیمار سنجیده شود. اگر درد شدید، احتمال آسیب ناپایدار یا نیاز به بررسی مقطعی مطرح باشد، ارزیابی در مرکز یا اورژانس اولویت دارد.
دستگاه رادیولوژی دیجیتال چیست؟
دستگاه رادیولوژی دیجیتال از اشعه ایکس برای تولید تصویر استفاده میکند، اما الگوی پرتو را بهصورت داده دیجیتال ثبت و پردازش میکند. بنابراین «دیجیتال» به معنی بدون اشعه بودن نیست. مزیت عملی آن میتواند مشاهده سریعتر، امکان تنظیم نمایش، بزرگنمایی، آرشیو و ارسال امنتر فایل باشد. پردازش تصویر میتواند خوانایی را بهتر کند، ولی نمیتواند خطای موقعیتدهی، حرکت بیمار یا نمای نامناسب را همیشه جبران کند.
تفاوت رادیولوژی دیجیتال، آنالوگ، CR و DR
رادیولوژی آنالوگ به فیلم و ظهور شیمیایی وابسته است. CR تصویر را روی صفحه فسفری داخل کاست ذخیره میکند و به مرحله خوانش جداگانه نیاز دارد. DR با دتکتور تخت، تصویر را معمولاً سریعتر به سامانه رایانهای میفرستد. جدول مقایسه انواع دستگاه این تفاوتها را در کنار ثابت و پرتابل بودن نشان داد. نمیتوان گفت DR در هر شرایطی دقیقتر یا کمدوزتر است؛ مزیت فناوری وقتی محقق میشود که پروتکل، نگهداری، کالیبراسیون و مهارت اجرا مناسب باشند.
PACS، DICOM و تلهرادیولوژی چه نقشی دارند؟
DICOM استاندارد رایج ذخیره و تبادل تصاویر پزشکی و اطلاعات مرتبط با آنهاست. PACS سامانهای برای دریافت، آرشیو، بازیابی و نمایش این فایلها در یک مجموعه درمانی است. تلهرادیولوژی امکان میدهد تصاویر از راه دور در اختیار رادیولوژیست قرار گیرد. فایل DICOM خودِ تصاویر و دادههای فنی همراه آنها را نگه میدارد؛ گزارش رادیولوژی متنی است که رادیولوژیست پس از مشاهده تصاویر و درنظرگرفتن اطلاعات بالینی تهیه میکند. داشتن فایل تصویر به معنی تفسیرشدن آن نیست.
کیفیت عکس در دستگاه ثابت و پرتابل چگونه حفظ میشود؟
کیفیت تشخیصی حاصل مجموعهای از عوامل است: انتخاب درست معاینه، نمای مناسب، موقعیتدهی دقیق، بیحرکتی بیمار، محدودکردن میدان تابش، فاصله صحیح تیوب و دتکتور، تنظیمات متناسب، عملکرد آشکارساز و پردازش تصویر. دستگاه ثابت بهدلیل امکانات موقعیتدهی و محیط کنترلشده ممکن است برای برخی نماها مزیت داشته باشد؛ دستگاه پرتابل نیز در معاینات مناسب و با اجرای صحیح میتواند تصویر قابل استفاده ایجاد کند.
چه عواملی باعث افت کیفیت یا تکرار عکس میشوند؟
حرکت بیمار، چرخش نادرست، پوشاندن بخشی از ناحیه هدف، میدان تابش نامناسب، وجود زیورآلات یا فلز، چین لباس، فاصله نادرست، تنظیم نامتناسب و خطای دتکتور از علتهای رایج افت کیفیتاند. گاهی وضعیت دردناک بیمار اجازه حفظ حالت لازم را نمیدهد. تکرار عکس موضوعی عادی و بیاهمیت نیست؛ زیرا مواجهه دیگری ایجاد میکند. ابتدا باید علت نقص شناسایی شود و فقط وقتی تصویر موجود برای پاسخ بالینی کافی نیست، درباره تکرار بر اساس اصول حرفهای تصمیم گرفته شود.
آیا دستگاه رادیولوژی دیجیتال یا پرتابل اشعه کمتری دارد؟
هر دو نوع از پرتو یونیزان استفاده میکنند. فناوری دیجیتال میتواند به کاهش تکرار و بهینهسازی دوز کمک کند؛ اما دوز واقعی به نوع معاینه، عضو، تعداد نما، جثه بیمار، دتکتور، پروتکل و مهارت اپراتور وابسته است.
دو اصل حاکم بر این تصمیم را سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) چنین تعریف میکند — اصل توجیه: «همه معایناتی که از پرتو یونیزان استفاده میکنند باید تنها زمانی انجام شوند که برای پاسخ به یک پرسش پزشکی، درمان یک بیماری یا هدایت یک اقدام ضروری باشند»؛ و اصل بهینهسازی: «معاینات اشعه ایکس باید از تکنیکهایی استفاده کنند که طوری تنظیم شدهاند تا کمترین دوز پرتو را برسانند، دوزی که کیفیت تصویرِ کافی برای تشخیص را فراهم کند.» سازمان جهانی بهداشت نیز یادآوری میکند که کاربرد پزشکی پرتو «۹۸ درصد سهم دوز جمعیتی از تمام منابع ساخت بشر» را تشکیل میدهد؛ بنابراین بهینهسازی در همین معاینات رایج بیشترین اثر را دارد.
برداشت آزاد از مقاله Ionizing radiation and health effects
اصل درست، همین توجیه و بهینهسازی است: معاینه باید لازم باشد و با کمترین دوزی انجام شود که تصویر کافی برای تشخیص فراهم میکند. در کودکان و بارداری احتمالی، اعلام وضعیت پیش از تصویربرداری اهمیت بیشتری دارد.
ایمنی بیمار و همراهان در رادیولوژی منزل
کارشناس میدان تابش را به ناحیه لازم محدود میکند، فاصله و موقعیت دستگاه را تنظیم میکند و از همراهان غیرضروری میخواهد هنگام تابش در محدوده تعیینشده نمانند. همراه نباید بدون دستور، بیمار یا دتکتور را نگه دارد. اگر حضور کمککننده ضروری باشد، تصمیم و اقدامات حفاظتی باید زیر نظر کارشناس انجام شود. زمان تولید پرتو کوتاه است، اما رعایت فاصله و دستورهای ایمنی همچنان لازم است.
پیش از شروع، احتمال بارداری، سن کودک، تصویربرداریهای مرتبط قبلی و هر محدودیت حرکتی باید اعلام شود. رادیوگرافی «کاملاً بیخطر» یا «بدون اشعه» نیست؛ در عین حال، وقتی معاینه بهدرستی تجویز و بهینه اجرا شود، فایده تشخیصی معمولاً از خطر کوچک پرتو بیشتر است. بیمار نیز پس از عکسبرداری منبع اشعه نمیشود و پرتو در بدن باقی نمیماند.
مراحل انجام رادیولوژی دیجیتال در منزل
ابتدا نسخه و شرح درخواست بررسی میشود تا مشخص شود رادیولوژی در منزل برای عضو و نماهای مورد نظر قابل انجام است. سپس زمان اعزام هماهنگ میشود و از خانواده درباره شرایط بیمار، دسترسی ساختمان و فضای مناسب سؤال میشود. در محل، کارشناس هویت بیمار و نسخه را تطبیق میدهد، زیورآلات یا اجسام مزاحم را در صورت نیاز کنار میگذارد و بیمار را در وضعیت مناسب قرار میدهد؛ برای نمونه، آنچه درباره آمادگی قبل از رادیولوژی کمر گفته میشود، درباره لباس و زیورآلات در سایر نواحی هم صادق است.
دستگاه و دتکتور مستقر میشوند، میدان تابش محدود و مواجهه در زمانی کوتاه انجام میشود. کارشناس تصویر را از نظر پوشش ناحیه، حرکت و کفایت فنی کنترل میکند. سپس فایل دیجیتال برای آرشیو و گزارش ارسال میشود و شیوه دریافت نتیجه توضیح داده میشود. گزارش ممکن است همزمان با تصویر آماده نباشد، زیرا تفسیر مرحله جداگانهای است. در صورت نیاز به بررسیهای مکمل، امکان هماهنگی سایر خدمات پزشکی در منزل نیز جداگانه و متناسب با وضعیت بیمار بررسی میشود.
دستگاه رادیولوژی پرتابل برای چه کسانی مناسبتر است؟
سالمندان، بیماران کمتوان، افراد بستری پایدار، کسانی که جابهجایی برایشان دردناک یا دشوار است و بیمارانی که پزشک برای آنها رادیوگرافی ساده تجویز کرده است، ممکن است گزینه مناسبی باشند. مزیت خدمت خانگی کاهش انتقال و امکان تصویربرداری در محل است، نه جایگزینی همه امکانات مرکز. مناسببودن باید پیش از اعزام بر اساس نسخه، عضو، نماهای لازم و شرایط عمومی بیمار تأیید شود.
چه زمانی مراجعه به مرکز یا اورژانس ضروری است؟
پس از آسیب شدید، تغییر شکل واضح اندام، خونریزی، کاهش سطح هوشیاری، تنگی نفس شدید، ضعف یا بیحسی ناگهانی و بیثباتی علائم حیاتی نباید منتظر خدمت خانگی ماند و ارزیابی اورژانسی لازم است. همچنین نیاز به CT، MRI، فلوروسکوپی، ماده حاجب یا نماهای تخصصی معمولاً مراجعه به مرکز را ایجاب میکند. اگر حرکتدادن بیمار بدون تجهیزات امدادی خطر دارد، انتخاب محل تصویربرداری باید توسط تیم درمان انجام شود.
سؤالات متداول
دستگاه رادیولوژی چگونه تصویر بدن را ثبت میکند؟
تیوب، اشعه ایکس تولید میکند و کولیماتور آن را به ناحیه مورد نظر محدود میسازد. بافتها مقدار متفاوتی از پرتو را جذب میکنند و الگوی باقیمانده روی فیلم یا دتکتور ثبت میشود. این الگو به تصویر تبدیل و سپس برای تفسیر در اختیار رادیولوژیست قرار میگیرد.
دستگاه رادیولوژی دیجیتال بدون اشعه است؟
خیر. واژه دیجیتال به شیوه ثبت، پردازش و ذخیره تصویر اشاره دارد، نه حذف اشعه. این سامانه همچنان از پرتو یونیزان استفاده میکند. فناوری دیجیتال میتواند کنترل سریعتر تصویر و بهینهسازی فرایند را آسان کند، اما دوز به معاینه، پروتکل، بیمار و نحوه اجرا وابسته است.
تفاوت دستگاه رادیولوژی پرتابل و ثابت چیست؟
مدل پرتابل برای جابهجایی و تصویربرداری کنار تخت طراحی شده است؛ مدل ثابت در اتاق اختصاصی نصب میشود و امکانات موقعیتدهی بیشتری دارد. هر دو میتوانند از ثبت دیجیتال استفاده کنند. مناسببودن هرکدام به عضو، نما، وضعیت بیمار و کیفیت مورد نیاز بستگی دارد.
کیفیت عکس رادیولوژی در منزل با مرکز فرق دارد؟
برای معاینات مناسب، دستگاه سالم و اجرای حرفهای میتوان تصویر قابل تفسیر ایجاد کرد؛ اما کیفیت دقیقاً برابر در همه شرایط قابل تضمین نیست. فضای محدود، دشواری موقعیتدهی، حرکت بیمار و نیاز به نماهای تخصصی ممکن است کیفیت را کاهش دهند و مراجعه به مرکز را ضروری کنند.
با دستگاه پرتابل از چه اعضایی میتوان عکس گرفت؟
قفسه سینه، بسیاری از اندامهای استخوانی و مفاصل و برخی نماهای لگن یا ستون فقرات ممکن است قابل انجام باشند. تصمیم نهایی به نسخه، وضعیت بیمار، جثه، فضای محل و امکان قرارگیری صحیح بستگی دارد. تصویربرداری پرتابل جای CT، MRI یا فلوروسکوپی نیست.
چرا استخوان در عکس رادیولوژی سفید و ریه تیره دیده میشود؟
استخوان متراکم است و بخش بیشتری از پرتو را جذب میکند؛ بنابراین پرتو کمتری به دتکتور میرسد و روشنتر ثبت میشود. هوای ریه پرتو بیشتری را عبور میدهد و تیرهتر دیده میشود. بافتهای نرم معمولاً طیفهای میانی خاکستری را میسازند.
CR بهتر است یا DR؟
DR معمولاً تصویر را سریعتر نمایش میدهد، در حالی که CR به خوانش کاست فسفری نیاز دارد. بااینحال «بهتر بودن» فقط به فناوری ثبت وابسته نیست. کیفیت تصویر و دوز به پروتکل، نگهداری، موقعیتدهی، کنترل کیفیت و مهارت کارشناس نیز بستگی دارد.
فایل DICOM با گزارش رادیولوژی چه تفاوتی دارد؟
DICOM قالب استاندارد تصویر پزشکی و اطلاعات فنی همراه آن است. گزارش رادیولوژی، متن تفسیر رادیولوژیست از تصاویر با توجه به درخواست و اطلاعات بالینی است. فایل تصویر جای گزارش را نمیگیرد و گزارش نیز همیشه همه نماهای اصلی را در خود نمایش نمیدهد.
این مطلب جنبه آموزشی دارد و جایگزین معاینه، تجویز یا مشاوره پزشک نیست.
جمعبندی
دستگاه رادیولوژی با تولید کنترلشده اشعه ایکس و ثبت عبور متفاوت پرتو از بافتها، عکس رادیولوژی میسازد. دستگاه رادیولوژی پرتابل قابلیت جابهجایی و تصویربرداری کنار تخت را فراهم میکند؛ دستگاه رادیولوژی دیجیتال نیز شیوه ثبت و پردازش تصویر را تغییر میدهد و به معنی نبود اشعه نیست. کیفیت و ایمنی به انتخاب درست معاینه، موقعیتدهی، محدودکردن میدان، پروتکل و کنترل کیفیت وابستهاند. اگر بیمار برای رادیوگرافی ساده نسخه دارد و انتقال او دشوار است، آنیآزما میتواند امکان انجام خدمت در منزل را بر اساس عضو، نما و شرایط بیمار بررسی کند؛ موارد اورژانسی یا نیازمند CT، MRI و نماهای تخصصی باید در مرکز مناسب پیگیری شوند.
